خیلی وقته که میخوام یه وبلاگ درست درمون راه بندازم تا در غم دوستان وب نویسم شریک شم! اما هر بار ـ تقریباً ۴-۳ ساله ـ به دلایل مختلف این اتفاق نیفتاده. حالا اومدم... آه... خسته و تنها با یه کوله بار پر از خالی... که همشو دونه به دونه تو این صفحه کذائی میچینم! به این کار میگن خالی بندی!

 این سیب های سرخ برای شما! اگه بچینید من خوشحال میشم!

پست هایی که گذاشتم صرفاً واسه پر کردن صفحه بود. و جزو نوشته های خیلی قدیمی... پست های جدید، شعرای تازه ـ داستان ـ مقالات سیاسی. اجتماعی. هنری ـ نقد فیلم و موسیقی، میزارم براتون. قول میدم معتاد وبم شید! نمیزارم جم بخورید!

پ.ن : خالی بندی که کنتور نداره!

نتیجه: نه. نتیجه گیری کار من نیست! این دیگه زحمتش با شما.