دو شعر جدید...
سبز تویی که سبز می خواهمت...
لورکا
(۱)
"سبز" نیستم که "سبز" بخواهی ام
قرمزم
رنگ خون هم اتاقی ام
که در میان "انقلاب" و "آزادی"
فواره می زند
تا ناکجا...
سبز نیستم که سبز بخواهی ام
سیاهم.
رنگ چادر زنی
که مویه هایش
از آخرین شب یلدا بلندتر است
و حتی سیاه تر
از داغ جگر خراشی
که بر تار موهای او
چنگ می زند...
سبز نیستم که سبز بخواهی ام
سپیدم
در میان گریه های یک پدر
تن ز هر چه آلوده در غبار
پالوده ام
.
.
.
از ترس یک لبخند
پشت پنجره ها پنهان شده ام.
من پرچم غمم.
(۲)
رفیق!
کدام خانه ویران نیست
نشانم بده
دلم بد جور گرفته...
اینجا هوا بد است
و دل مردم شهر
کمی تا قسمتی ابریست
دیگر
"در کوچه حتی باد نمی آید"
بیا در خانه بنشینیم
من بیکارم
مثل تو
مثل همه
حتی آنها
که "او" هم بین ایشان است!
در این دنیا
فقط "ما" کار میکند
ما حرف میزند
ما شعر میسازد
ما فکر می فروشد
من تنها می شنود
تو تنها خراب می کند
او تنها می خرد
.
.
.
من امروز خواب ماندم
ساعت شنی من "کوک" نداشت
و ده کوچک ما
از تهی خالی بود
وقتی من نبود.
فقط وقتی من نبود
ما سر کار میرفت
حرف می زد و خوشحال بود
چیز می ساخت... چیز...
آهان... شعر!
فکر می کرد
و می فروخت
همه را یکجا به باد!
من هم آنجا بودم.
موقع حراج
انگار
"ما" مرا ندید.
از باد پرسیدم:
درست حدس زدم؟ اما...
ولی...
اگر...
پاسخ داد:
بله... شاید!!!
این روزا زیاد همای گوش میدم. نه اینکه قبلا گوش نمی دادم. ولی این چند روز کلید کردم رو دوزخیان...
ای مفتــی شــــهر از تو بیــــدارتریم
با این همه مسـتی ز تو هشیارتریم
تو خون کسان نوشی و ما خون رَزان
انصـــاف بده کـــدام خونــخوارتریم...؟
سروش ستایش